تو صبحی ای همۀ شوق زیستن از تو            تو نوری ای همه‌ دلگرمی وطن از تو

چه رزق‌ها که به ما می‌رسد به یمن شما            چه خـیـرها که رسـیده امام من! از تو

به لـطـف هـر نـفـس تـو بـهـار می‌آیـد            نفس بکش که شکوفا شود چمن از تو

ببین چـقدر کُـمیت زبانـمان لنگ است            بخوان که شعر شود رشته سخن از تو

به شوق اینکه بیایی، چه مرگ شیرینی‌ست!            زیارت از من و؛ الـوعده؛ آمدن از تو

خوشا که لحـظه آخر بگویم از ته دل:            ســلام ای هـمـه آرامـش کـفـن از تــو